Iedereen is een expert

Er zijn waarschijnlijk honderden manieren om een hond te trainen, zo niet duizenden. Elke hondeneigenaar denkt dat hij een expert is als het aankomt op het gebied van honden. Het lijkt er op dat de gedachte is dat het begrijpen van hondengedrag erg simpel is en dat iedereen dit kan doen. Als je ooit eens een hond succesvol getraind hebt dan kun je elke hond trainen. Iedereen die wel eens een video heeft gekeken op YouTube, Nat Geo, of ooit een familielid een hond hebt zien trainen denkt te weten hoe je een hond moet trainen. Iemand die 6 of meer honden heeft noemt dat een roedel en is daarom een gedragsdeskundige. Laat me je nu uitleggen, als een professional, met ethiek en normen dat deze mentaliteit ondraaglijk is.

Auteur: Molly Sumner
Originele artikel: Kindred Companions LLC

Deze mentaliteit, omdat je ooit eens succesvol was je nu een expert bent, heerst op dit moment over de hele wereld. Het niveau waarop wij succes labellen is minimaal. Mensen zeggen: ‘Nou mijn hond, kind, etc. zijn goed terecht gekomen’… dus ik zal mij niet verder verdiepen in hoe het anders, beter, vriendelijker of effectiever zou kunnen. Het is de “als het werkt, werkt het” mentaliteit…

Elke dag, worden er honden geëuthanaseerd vanwege gedragsproblemen. Honden die een mooi, gelukkig leven hadden kunnen hebben als ze de hond waren die de eigenaar wilde hebben. En dit is niet de schuld van de hond. Het feit is dat niet de overpopulatie van honden er voor zorgt dat ze in een asiel terecht komen. Het is het probleem dat hondeneigenaren opgeven op het moment dat honden gedragsproblemen hebben, en ze deze niet kunnen oplossen. Eigenaren doen hun best om de problemen op te lossen met de middelen die hebben. Ze willen daarbij ook dat het resultaat gister al te zien is, en dat is vaak de reden waarom het ze niet lukt.

Op het allerlaatste moment wordt er een hondentrainer ingeschakeld (hieronder volgt zo’n gesprek):
“Hallo, u spreek met de hondentrainer, hoe kan ik u helpen?”
“Hoi, mijn hond heeft een probleem. Als u dit niet kunt oplossen zijn wij genoodzaakt om onze hond naar het asiel te brengen (of te euthanaseren). U bent onze (en de hond zijn) laatste hoop. ”
Vertaling – Wij (de eigenaren) hebben het probleemgedrag te lang door laten gaan, zijn niet consequent geweest, en zijn aan het eind van ons latijn. We hebben de hoop opgegeven en zijn op zoek naar een snelle oplossing om het gedrag te verbeteren, wij zijn op zoek naar een smoes om het op te geven.

Vanuit mijn eigen ervaring, zou ik zeggen dat een flink aantal van deze gesprekken zo eindigen dat de eigenaar de hond opgeeft. En dat heeft niets te maken met het niet willen proberen, maar puur met het feit dat de eigenaar het al opgeven heeft. Let wel, er is namelijk geen ‘Quick Fix’, er is geen oplossing die het in één uur oplost. De TV-serie heeft gelogen. Het vraagt om passie en inzet om een probleem op te lossen dat zo ingebakken zit. De meeste mensen hebben simpelweg niet de tijd ervoor. Zeker niet in de huidige maatschappij. Problemen ontstaan niet van de ene op de andere dag, en zo worden ze dus ook niet oplost. Iedereen die je probeert te vertellen dat het wel zo is liegt tegen jou.

Dus wat moet je doen met een gebroken systeem van gefrustreerde eigenaars die nabootsen wat er op de tv getoond wordt? Hier is geen makkelijk antwoord op te geven. De hondentraining wereld staat in de kinderschoenen, geboren uit observaties en ‘Trail en error’, verbeterd door de wetenschap en ethiek, gehinderd door popcultuur, ook hier geldt dat er geen ‘Quick Fix’ voor is. Hondentraining heeft zo zijn eigen problemen, wellicht door de personen die zich er toe aangetrokken voelen. Voor sommige is het trainen van honden een vaardigheid die van generatie op generatie over gaat. Sommigen willen het dier beter leren begrijpen, terwijl andere aan de maatschappij willen ontsnappen. En dan zijn er nog mensen die op zoek zijn naar een methode die hun bekendheid zal verwerven. Tussen al deze mensen en hun motieven ontstaan er breuklijnen. Deze breuklijnen zorgen voor het ontstaan van twee kampen, die het beroep van hondentrainer nog verder verdelen.

Als het landschap waarin hondentrainers werken zo verraderlijk is, hoe moet het dan voor de gemiddelde hondeneigenaar zijn? De ene advertentie zegt: “u krijgt een perfect luisterende hond”, de andere claimt “Geen beloning, alleen discipline”, weer een andere verklaart “humane, op wetenschap gebaseerde training”. De eigenaar wil alleen maar een oplossing voor zijn probleem en is vaak niet geïnteresseerd in welke methode er wordt toegepast. Ze staan op het punt iets op te geven waar ze vanaf het begin af aan van houden. Ze zijn gefrustreerd en wanhopig, nog aan het bijkomen van het feit dat hun manier van “trainen” niet heeft gewerkt.

Het meest trieste is nog wel dat ik ook niet weet wat de oplossing is. Sommigen schreeuwen om duidelijke regelgeving en certificering van de hondentrainer zodat hondeneigenaren weten dat ze er op kunnen vertrouwen dat de hondentrainer een gedegen opleiding heeft gevolgd, maar het vereist meer dan alleen een duidelijke regelgeving om aan de mensen duidelijk te maken dat ze de hulp van een professional in moeten schakelen. Dan is er ook nog de kwestie van methodes. In de afgelopen twintig jaar is er gepleit om bepaalde trainingsmiddelen en methodes te verbieden. Ik ben voorstander voor standaarden, maar een verbod is vaak geen oplossing, empathie en onderwijs wel. Het is beter om het gebruik van bepaalde trainingsmiddelen te elimineren dan deze middelen te verbieden. Een verbod op bepaalde trainingsmiddelen elimineert niets, het verbergt het. Het is zoals we nu met training om gaan. Antecedent, gedrag, consequentie… Hoe veranderen we het gedrag van eigenaren en trainers en hebben daarom betere gevolgen? Het antwoord ligt in het beheren van het antecedent en het creëren van nieuw gedrag.

Daarom is mijn oplossing voor vandaag een uitdaging. Ik daag iedereen uit om eerst meer te lezen. Voordat jou hond hulp nodig heeft, of voordat je beslist een hond te helpen. Het liefst voordat je in de buurt komt van een hond. Ken alle kanten, alle argumenten, methodes en middelen en maak een weloverwogen beslissing. Ik bedoel dus niet dat je hondenproblemen niet als symptomen gaat behandelen, in plaats daarvan volg je het pad dat leid naar waar de oplossing ligt. En vraag dan waarom. Waarom werkt het. Vraag dan of er een andere manier is die minder bedreigend is. Tevens daag ik hondenprofessionals uit om wat vaker open te staan. Sta een dialoog toe. Begin met het punt dat we allemaal van dieren houden en ga vanuit daar verder. Kijk hoe andere trainen zonder een oordeel te vellen, als ze openstaan voor suggesties bied deze dan ook aan zonder oordeel te vellen. Heb altijd een waarom vraag klaar staan want een daarom antwoord nooit voldoende is.

Deze uitdaging geldt voor trainers, zelfbenoemde of gecertificeerde gedragsdeskundigen, vrijwilligers en medewerkers van asielen, hondeneigenaren en vrienden daarvan. Dat is de manier om het leven van de hond te verbeteren.

Als iedereen net zoveel verstand had van lichaamstaal als de bediening van hun smartphone, dan zou elke hond een beter leven hebben.

Reacties

, , ,